سه شنبه, 21 شهریور 1396 17:51

ماهی طلا / ژان ماری گوستاولو کلزیو

رمان «ماهی طلا» اثر «ژان ماری گوستاولو کلزیو» که توسط فرزانه شهفر ترجمه شده است.
ژان ماری گوستاولو کلزیو نویسنده ای است که دریافت جایزه نوبل در سال ٢٠٠٨ نام او را بر سر زبان‌ها انداخت.
رمان «ماهی طلا»، داستان زندگی پرماجرا و پر اُفت و خیز دختر سیاه‌پوست مراکشی است که در کودکی از قبیله و خانواده خود دزدیده و به زنی یهودی به نام لاله فروخته می‌شود. این زن سال‌ها او را در خانه خود نگه می‌دارد، اما اجازه خروج از خانه را به آن نمی‌دهد، تا این‌که لاله در بستر بیماری و مرگ می‌افتد، پس از مرگ او لیلا از خانه خارج می‌شود و تجربیات مختلفی را پشت‌سر می‌گذارد. تجربیات تلخ و شیرینی را که دختری تنها و بی‌خانمان در زندگی اجتماعی با دنیای پیرامون خود می‌تواند با آن روبرو شود. او که ابتدا می‌پندارد، از زندان زندگی با لاله آزاد شده است، در موقعیت‌های گوناگون هر بار خود را در زندانی تازه می‌یابد.
رمان ساختار و زبانی ساده دارد که سهم زیادی در ارتباط مخاطب با کتاب دارد.

در متن کتاب می خوانیم:

  • نيرنگي كه در دزدي است بدتر از خود دزدي است.
  • حتي بي ارزش ترين انسان، در چشم خداوند گنجي بزرگ است.
  • مي داني چه چيزي بيشتر از همه عذابم مي دهد ؟ ديدن و فكر كردن به بچه هاي سياه پوستي كه حتي نيمي از آن ها هم به بزرگ سالي نمي رسند. مثل اين است كه تمام عمرت را در دهليز مرگ گذرانده باشي.
  • انسان ها اگر بخواهند بين تو و خوشبختي شان يكي را انتخاب كنند، مسلما تو را انتخاب نخواهند كرد.
  • احساس می‌کردم پیر شده‌ام. نه از جهت سن و سال بلکه به خاطر تجربیاتم. سنگین‌تر و موقرتر شده بودم. اکنون دیگر ترسی از همان چیزها نداشتم. می‌توانستم راست و مستقیم در چشم مردم نگاه کنم، به آنان دروغ بگویم، حتی اهانت کنم. می‌توانستم افکارشان را در چشمانشان بخوانم و پیش از آن که فرصت پرسش پیدا کنند، جوابشان را بدهم. حتی می‌توانستم در مقابلشان پارس کنم، همان طور که آن‌ها می‌توانستند.
منتشرشده در کتاب
چهارشنبه, 11 اسفند 1395 14:27

ابراز علاقه «پاموک» به «تولستوی»

«اورهان پاموک» نویسنده ترکیه‌ای نوبل ادبیات در مراسم دریافت جایزه «یاسنایا پولیانا»، از تأثیری که «تولستوی» بر زندگی‌اش داشته و بهترین نویسندگان تاریخ از دید خود برای خوانندگانش سخن گفت.

به گزارش ایسنا، «راشا بیاند د هدلاینز» نوشت: «اورهان پاموک» نویسنده ترکیه‌ای برنده نوبل ادبیات ۲۰۰۶ در مراسم دریافت جایزه «یاسنایا پولیانا» درباره «لئو تولستوی» گفت: به ما حسی شبیه زندگی می‌دهد.
جایزه «یاسنایا پولیانا» یکی از مهم‌ترین جوایز ادبی کشور روسیه است و شامل مبلغی یک میلیون روبلی (حدود ۱۶ هزار دلار) می‌شود. سال گذشته «راث اوزکی» نویسنده ژاپنی ـ آمریکایی موفق شد این جایزه را از آن خود کند.
«پاموک» که این جایزه را برای رمان «شوری در سر» به خود اختصاص داده، به دلیل سخنرانی دیگری که در دانشگاه کلمبیای آمریکا داشت، نتوانست در ماه نوامبر راهی روسیه شود و با ارسال فایلی ویدیویی از طرف خود و «مولود» شخصیت اصلی داستانش، از اعضای هیات داوران این جایزه تشکر کرد. بنابراین او حدود دو هفته پیش راهی مسکو شد تا در حضور تعدادی از خوانندگان آثارش، این جایزه ادبی را دریافت کند.
او جایزه «یاسنایا پولیانا» را در مسکو دریافت کرد و طی سخنرانی خود به تاثیری که نویسنده «جنگ و صلح» در جوانی بر او داشته اشاره کرد.
«پاموک» طی سفر خود از خانه‌موزه «یاسنایا پولیانا»ی «تولستوی» که در منطقه «تولا» (۱۶۰ مایلی جنوب مسکو) واقع است، دیدن کرد و جایزه یک میلیون روبلی خود را طی مراسمی در تئاتر «بولشوی» مسکو دریافت و با «فیوکلا تولستوی» نواده رمان‌نویس مشهور روسی گفت‌وگو کرد. «آپولینریا آوروتینا» مترجم روسی کتاب «شوری در سر» نیز جایزه‌ای ۲۰۰ هزار روبلی (معادل ۳۰۰۰ دلار) به دست آورد.
«پاموک» در جریان سخنرانی خود گفت: دریافت این جایزه چیزی بود که من هرگز خوابش را هم نمی‌دیدم. اگر در جوانی فردی به من می‌گفت که به این‌جا می‌رسم، حتما می‌گفتم دارد من را دست می‌اندازد.
او همچنین بازگو کرد که در مراحل اولیه فعالیتش به عنوان یک نویسنده، تصویری از «تولستوی» را بریده و روی دیوار اتاقش نصب کرده بوده. در این تصویر، نویسنده روس از بالا به او نگاه می‌کرده است.
«پاموک» اولین‌بار در سن ۱۹ سالگی آثار «تولستوی» را خواند و از بابت این‌که تا این سن صبر کرده، خوشحال است. او در توضیح این حرف گفت: من در ابتدا عمق کارهای او را درک نمی‌کردم اما حالا «آنا کارنینا» را با قلبم می‌فهم.
«پاموک» که هم‌اکنون این رمان را در دانشگاه کلمبیا تدریس می‌کند، در این‌باره گفت: به نظر من «آنا کارنینا» بهترین رمانی است که تا حالا نوشته شده و همین‌طور «شیاطین» داستایوفسکی. این کتاب با نام «جن‌زدگان» هم شناخته می‌شود و یکی از بهترین رمان‌های سیاسی است که تاکنون نوشته شده. بنابراین شما روس‌ها خوش‌شناس هستید.
نویسنده «نام من سرخ»، «تولستوی» را به عنوان یک استاندارد طلایی در ادبیات معرفی کرد و گفت: او حسی شبیه زندگی به ما می‌دهد. وقتی کتاب‌های او را می‌خوانید از جزئیات لذت می‌برید. من از صحنه‌ای که «اُبلونسکی» با «لوین» در رستوران غذا می‌خورد، لذت می‌برم. من چندین‌بار آن را خوانده‌ام. به نظر خیلی واقعی و طبیعی می‌آید، اصلا مصنوعی نیست.
«پاموک» گفت که «تولستوی» رمان‌های او را با "ارزش‌های والا" درآمیخته و به شدت بر او تاثیرگذار بوده است. او خاطرنشان کرد که نویسنده «جنگ و صلح» به او آن‌چه را در زندگی مهم است یاد داده است.
«پاموک» در دانشگاه کلمبیا واحد نویسندگی خلاق تدریس نمی‌کند و اعتقاد دارد نویسندگان بااستعداد می‌توانند راه خود را از طریق هنر پیدا کنند. با این حال او برخی از رازهایی را که طی سال‌های نگارش ۱۰ رمان خود کسب کرده، در کلاس‌هایش به دانشجویان یاد می‌دهد.
این نویسنده برنده نوبل هم‌اکنون روی یازدهمین رمان خود کار می‌کند. برای او، نویسندگی به معنای حرف زدن درباره خود به نحوی است که مردم فکر کنند این‌ها درباره افراد دیگری است: «یعنی نوشتن حقایق به شکلی که خوانندگان باور کنند تو آن‌چه را خود تجربه کرده‌ای، توصیف کرده‌ای.»
او درباره این موضوع گفت: بعد از رمان «موزه معصومیت» مردم از من می‌پرسیدند که آیا من واقعا و عمیقا عاشق شده‌ام. من می‌خندیم و می‌گفتم یک نویسنده نباید جواب بله یا خیر بدهد. شما می‌خواهید حقیقت را درباره این‌که چقدر عمیق عاشق شده‌اید به زبان بیاورید، اما وانمود می‌کنید که این اتفاق برای شخصیت داستان شما افتاده است. هدف داستان هم همین است.
«پاموک» می‌خواهد دانشجویانش او را به عنوان یک نویسنده پیشگام و برتر بدانند نه یک استاد دانشگاه. بنابراین سر کلاس‌هایش می‌گوید حالا من یک فیل هستم، و از زاویه دید یک فیل حرف می‌زند.
بسیاری از رمان‌های «پاموک» تاریخی هستند. او هم‌اکنون در حال نگارش یک رمان تاریخی است که در سال ۱۹۰۰ در دوره امپراتوری عثمانی رخ می‌دهد. او برای نگارش این اثر تحقیقات زیادی انجام داده و خاطرات تاریخی را ورق زده است. با این حال معتقد است ادبیات تاریخی نباید کاملا هم دقیق و صحیح باشد: «هر رمان تاریخی معیارهای خودش را برای صحت و اعتبار خلق می‌کند. برای مثال «تولستوی» را در نظر بگیرید. او گاهی به دقیق و صحیح نبودن متهم شده، اما آسان است فراموش کنیم که او سال‌ها پس از آن رویداد دست به نگارش رمانش زده است. به‌خصوص خوانندگان بین‌المللی فراموش می‌کنند که او یک رمان تاریخی نوشته، نه یک کتاب تاریخ. و از زمانی که آن رویداد اتفاق افتاده، تا وقتی او آن را در کتاب‌هایش توصیف کرده ۵۰ سال گذشته است.
پس از سخنرانی، بسیاری از خوانندگان از «پاموک» پرسیدند که او چه نوع کتاب‌هایی می‌خواند و چه آثاری را به آن‌ها پیشنهاد می‌دهد. او در پاسخ گفت: از دیدگاه من بهترین نویسندگان تاریخ «تولستوی»، «داستایوفسکی»، «توماس مان» و «مارسل پروست» بودند. من همچنین تحت تاثیر «بورخس»، «ایتالو کالوینو» و «ولادیمیر ناباکوف» بوده‌ام.
او در پایان حرف‌هایش درباره نظر شخصیت «مولود» در رمان «شوری در سر» درباره مسکو گفت: او به اطراف نگاه می‌کند و می‌گوید وای! پنجره‌های زیادی این‌جا هستند. می‌شود یک عالمه بوزا این‌جا فروخت. اما ساختمان‌ها خیلی بلندند. چقدر باید داد زد "بوزا" تا آن‌هایی که آن بالا هستند بتوانند بشنوند. «مولود» یک دست‌فروش موفق است چون ساختمان‌های استانبول تنها دو یا سه طبقه هستند.
«اورهان پاموک» به عنوان یکی از مطرح‌ترین رمان‌نویسان ترکیه، خالق آثاری چون «زندگی نو»، «موزه معصومیت»، «برف»، «کتاب سیاه»، «نام من سرخ» و اثر زندگی‌نامه‌ای «استانبول» است. «پاموک» اولین رمانش «جودت بیک و پسرانش» را در سال ۱۹۸۲ به چاپ رساند و یک سال پس از آن «خانه خاموش» را منتشر کرد .او نوبل ادبیات را در سال ۲۰۰۶ به خود اختصاص داد. «پاموک» در سال ۲۰۰۳ جایزه «ایمپک دوبلین» را برای «نام من سرخ» دریافت کرد. آثار این نویسنده تاکنون بیش از ۱۱ میلیون جلد در سرتاسر جهان فروش داشته‌ است.

منتشرشده در اخبار

محمود حسینی‌زاد با دفاع تمام‌قد از جایزه نوبل ادبیات و انتخاب‌های آن می‌گوید: کسانی که الان به این روند ایراد می‌گیرند، همان کسانی هستند که وقتی پاموک جایزه گرفت پدر خودشان را درآوردند، چون شناختی از او نداشتند.

با مشخص شدن برگزیده جایزه نوبل ادبیات سال ۲۰۱۶ و انتخاب باب دیلن، خواننده، آهنگ‌ساز و ترانه‌سرای آمریکایی، برخی از اهل ادبیات همچون برخی سال‌ها این انتخاب را تعجب‌برانگیز خواندند و به انتقاد از روند انتخاب‌های آکادمی نوبل پرداختند. اما در این بین هستند اهل قلمی که از این انتخاب و روندی که جایزه نوبل در پیش گرفته راضی‌ هستند و آن را بر اساس اصول کاری و حرفه‌ای جایزه نوبل می‌دانند. یکی از این افراد محمود حسینی‌زاد است که خود برگزیده جایزه «گوته» آلمان شده است.
متن گفت‌وگوی ایسنا با این داستان‌نویس و مترجم درباره معرفی برنده جایزه نوبل ادبیات در پی می‌آید.
- آقای محمود حسینی‌زاد با توجه به انتخاب باب دیلن به عنوان برنده جایزه نوبل ادبیات، برخی معتقدند انتخاب‌های این جایزه در چند سال اخیر تعجب‌برانگیز بوده است؛ آیا شما هم بر این عقیده‌اید؟
- حالا سوال من این است که چرا برای شما یا جامعه ما این انتخاب تعجب‌برانگیز است؟
- چون این اعتقاد وجود دارد که در زمانی که نویسندگان و شاعران زیادی در دنیا هستند که به طور اخص به ادبیات می‌پردازند چرا باید این جایزه به کسانی مثل باب دیلن یا الکسی‌یویچ و... تعلق بگیرد؟
- از نظر من این بعضی‌ها کسانی هستند که هنوز در اوایل قرن بیستم مانده‌اند. آن‌ها هنوز مارسل پروست را ادبیات می‌دانند و شولوخوف را.
- آیا هدف خود آلفرد نوبل از راه‌اندازی جایزه ادبیات هم همین روندی بود که در حال حاضر در این جایزه در پیش گرفته شده است؟
- هدف هر جایزه معتبری بها دادن به نوآوری‌ها در حوزه مربوطه است، و جایزه نوبل ادبیات هم در همین راستا حرکت می‌کند. کسانی که الان به این روند ایراد می‌گیرند، همان کسانی هستند که وقتی پاموک جایزه گرفت پدر خودشان را درآوردند، چون شناختی از او نداشتند. نمی‌شناسند و چند سال که می‌گذرد مشخص می‌شود که انتخاب‌ها درست بوده است. درباره پاموک همین‌طور هم شد و این نویسنده بعدها نشان داد که واقعا نویسنده است. اما زمانی که جایزه نوبل گرفت همین آدم‌ها که امروز به جایزه نوبل ایراد می‌گیرند می‌گفتند که چرا پاموک جایزه گرفته است؟ ما هنوز در نیمه اول قرن بیستم مانده‌ایم و جلوتر نیامده‌ایم.
- الان شما برگزیده شدن باب دیلن را درست می‌دانید؟
- بله. انتخاب عالی بود. معتقدم ادبیات یعنی همین. سال‌هاست دوره‌ «موهای طلایی‌اش در آفتاب می‌درخشید...» به سرآمده است.
- درباره انتخاب چرچیل در این جایزه هم همین نظر را دارید؟
- بله. برای این‌که معتقدم این انتخاب هم در زمان خودش درست بود. بخوانید دلیل این که چرچیل نوبل گرفت، چی بود، حتی فن بیان و سخنرانی‌اش را هم در نظر گرفته بودند. در سال ١٩٥٣ که چرچیل کاره‌ای نبود که بخواهند هندوانه زیر بغل غرب بگذارند. از یک طرف تمام تئوری‌های ادبی خودمان را از غرب می‌گیریم، متر و معیارمان غربی‌ها هستند، بعد همان غربی‌ها که داوری می‌کنند، ایراد می‌گیریم. این ما هستیم که درجا می‌زنیم.
- آیا شما معتقدید که سیاست و مسائل مربوط به نظام‌های حاکم در دنیا بر روند انتخاب جوایز تأثیر دارد؟
- الان آدمی که جایزه گرفته ۵۰ سال برای سیاه‌پوستان و سفیدپوستان زحمت کشیده است. با واژه‌هایش، با سرود و شعرهایش. اما این نظر ما شرقی‌هاست که او را مطرب می‌دانیم و می‌گوییم چرا کوندرا جایزه نگرفته است. به پاموک و هرتا مولر و الفریده یلینک و الکسی‌یویچ هم ایراد می‌گرفتند بی آن‌که یک صفحه از کارهایشان را خوانده باشند. این حرف‌ها به خاطر دور بودن ما از ادبیات دنیاست.

منتشرشده در اخبار

جایزه نوبل سال 2016 در حوزه ادبیات به «باب دیلن»، ترانه‌ سرا، آهنگساز و نویسنده ضد جنگ آمریکایی اهدا شد.

به گزارش خبرگزاری ایبنا بنابر اعلام موسسه نوبل، این جایزه به دلیل «خلق بیان شاعرانه جدید در سنت موسیقی آمریکایی» به «دیلن» 75 ساله اهدا شده است. او نخستین ترانه‌سرایی است که جایزه ادبی نوبل را از آن خود کرده است.

«دیلن» در سال 1941 به دنیا آمد و حرفه موسیقی را از سال 1959 آغاز کرد. بیشتر آثار موفق او به سال‌های دهه 1960 میلادی زمانی که مربوط می‌شود.

برخی ترانه‌های او در جریان جنبش‌های مدنی به شعارهای ضدجنگ بدل شده است. از مشهورترین ترانه‌های او «کوبیدن بر در بهشت» است که به شرح حال فردی نظامی است که از کشتار خسته شده است. وی این ترانه را به بهانه قتل‌عام کودکان یک مدرسه در ایرلند سروده و توسط خود وی و با تغییراتی توسط دیگر خوانندگان گروه‌های گونه موسیقیایی «راک» اجرا شد. از آثار مشهور وی نیز می‌توان به کتاب «رطیل» Tarantula اشاره کرد که در قالب خاطرات‌نویسی به نقد وضعیت اسف‌بار طبقه متوسط آمریکا و گسترش مواد مخدر و جنایت پرداخته است.

او یازدهمین برنده آمریکایی نوبل ادبی است و نام او در کنار نویسندگانی چون «سینکلر لوییس» (1930)، «یوجین اونیل» (1936)، «پرل باک» (1938)، «توماس الیوت» و «ویلیام فاکنر» (1949) و ... قرار گرفته است.

«سارا دانیلز»، دبیر موقت آکادمی نوبل اعلام کرده‌ است که ممکن است این انتخاب موجب شگفتی باشد اما «اگر به 5000 سال پیش به این طرف نگاه کنید، کسانی چون هومر را خواهید دید که متون شاعرانه‌ای را برای اجرا در صحنه نوشته‌اند؛ باب دیلن نیز همین کار را انجام داده است. ما هم‌چنان آثار هومر را می‌خوانیم و لذت می‌بریم.»

پیش از این شهریار وقفی‌پور مجموعه‌ای از ترانه‌های «دیلن» را با عنوان «از هر ملوانی که خواستی، بپرس» ترجمه و منتشر کرده بود.

منتشرشده در اخبار

اسامی ۱۳ نویسنده از جمله «جی. ام. کوئتزی» برنده نوبل،‌ به عنوان راه‌یافته‌گان به مرحله نخست جایزه «من بوکر» ۲۰۱۶ اعلام شد.

به گزارش ایسنا، بنا بر اعلام وب‌سایت جایزه «من بوکر»، از میان ۱۳ رمان برگزیده «من بوکر» این دوره، شش اثر توسط نویسنده‌گان زن و هفت‌ کتاب به قلم نویسندگان مرد نوشته شده‌اند. چهار آمریکایی و هفت انگلیسی در میان نامزدهای «بوکر» امسال دیده می‌شوند و جای نویسندگان آسیایی در این فهرست خالی است.
«کوئتزی» که پیش‌تر دوبار موفق به کسب جایزه «من بوکر» شده، در این دوره با نویسندگانی همچون «دبورا لوی» و «الیزابت استروت» رقابت می‌کند. «کوئتزی» که متولد کیپ‌تاون است، اکنون شهروند استرالیاست. او تنها نویسنده آفریقایی این فهرست محسوب می‌شود. «لوی» که در سال ۲۰۱۲ با «خانه شناور» به فهرست نهایی این جایزه راه پیدا کرده بود، امسال با «شیر داغ» نامزد شده و «استروت» به خاطر نگارش رمان «نام من لوسی بارتون است» برگزیده شده است.
نام «گرم مکری ورنت» با تریلر جنایی «پروژه خونین او» و «ای. ال کندی» با هشتمین رمان خود که «شیرین جدی» نام دارد، در این فهرست آمده است.
چهار نویسنده نوقلم به نام‌های «دیوید مینز»، «وایل منموییر»، «اوتسا مشفق» و «ویرجینیا ریوز» هم شانس دریافت «من بوکر» ۲۰۱۶ را دارند.
«ایِن مک‌گوایر» با رمان «آب شمالی» و «دیوید زالای» برای نگارش «همه آنچه انسان هست» نیز به این فهرست راه پیدا کردند. همچنین «مادلین تین» نویسنده کانادایی برای نوشتن «نگو ما هیچ چیز نداریم» در کنار «پل بیتی» نویسنده آمریکایی رمان «بلیت تمام شد» نامزد شده است.
فهرست نامزدهای نهایی «من بوکر» ۲۰۱۶ روز ۱۳ سپتامبر اعلام می‌شود و برنده نهایی این جایزه ۵۰ هزار پوندی روز ۲۵ اکتبر مشخص خواهد شد.
جایزه «من بوکر» که اولین‌بار در سال ۱۹۶۹ برگزار شد، جایزه‌ای است برای بهترین اثر ادبیات داستانی که به زبان انگلیسی نوشته شده است. این جایزه بیش از ۴۰ سال تنها به نویسندگان کشورهای مشترک‌المنافع، انگلیسی‌ها و ایرلندی‌ها تعلق می‌گرفت، اما از سال گذشته با وضع قوانین متفاوت، تمام آثار نوشته‌شده به زبان انگلیسی‌ حق شرکت در آن را پیدا کرده‌اند.

منتشرشده در اخبار

رمان «پرسش‌های بی‌پایان» نوشته پرل اس باک با ترجمه گلبرگ درویشیان توسط انتشارات بوتیمار منتشر و راهی بازار نشر شد.

به گزارش خبرگزاری مهر، رمان «پرسش‌های بی‌پایان» نوشته پرل اس باک به تازگی با ترجمه گلبرگ درویشیان توسط انتشارات بوتیمار منتشر و راهی بازار نشر شده است.
پرل اس باک اولین نویسنده زنی است که برنده جایزه نوبل ادبیات شده است. او این رمان در آخرین سال های عمرش نوشته است. این نویسنده در سال ۱۹۷۳ در سن ۸۰ سالگی در شهر دنبی در ایالت ورمونت درگذشت. اولین رمان او در سال های آخر دهه ۱۹۲۰ با نام «باد شرقی، باد غربی» منتشر شد.
دست نوشته های رمان «پرسش‌های بی‌پایان» که داستان زندگی پسر جوانی به نام رن را در بر می‌گیرد، ۴۰ سال پس از مرگ باک، در یکی از انبارهای عمومی شهر فورت ورث پیدا و توسط پسرش منتشر شد.
ادگار والش فرزند پرل اس باک در سال ۲۰۱۳ برای این رمان، مقدمه‌ای نوشت و در آن اشاره کرد که: می‌توانم بگویم خواندن این کتاب مرا به زمانی بازگرداند که با مادرم در اتاق کارش در صندلی‌های راحت کنار آتش می نشستیم و او اندیشه‌ها، دانسته‌ها و نظراتش را با من در میان می گذاشت. پسر بااستعدادی که شخصیت اصلی این کتاب است می‌تواند شخصیت خود باک فرض شود و شخصیت های بسیاری که با او در ارتباط هستند و او را تعلیم می دهند از زبان خود او سخن می‌گویند.
در قسمتی از این رمان می‌خوانیم:
نگاه چشمان آبی براق پدربزرگ چند لحظه‌ای در عمق نگاه چشمان تیره رنگ «رن» فرورفت. پدربزرگ آه لرزانی از اعماق وجودش کشید و زمزمه کرد: «سرنا! می بینی چه کسی به خانه مان آمده است؟»
در سکوت بلند شدند و به کتابخانه رفتند و رن بدون هیچ حرفی نشست و در افکار خود غرق شد و به صدای فلوت پدربزرگش از آن سوی اتاق گوش سپرد. قطعه ای از باخ بود، قطعه ای کاملا منظم و پیوسته و زیبا که از قسمت هایی کنترل شده تشکیل شده بود. کنترل ... رن با خود فکر کرد «همین کلید زندگی است... در کنترل داشتن خود، زمان و اراده...»
تقریبا یک هفته سپری شد و در طول آن یک هفته رن پدربزرگش را به ندرت دیده بود. هر روز صبح بعد از صبحانه پدربزرگ به او می گفت که باید به کارهایش رسیدگی کند و او می تواند تا وقت شام برای گردش به هر جا که دوست دارد برود و می گفت:«گردش کردن اتلاف وقت نیست پسرم. هنگامی که در این دنیا گردش می کنی چیزهایی می بینی که دوست داری در موردشان بیشتر بدانی و یاد بگیری و این اولین گام برای خلق کردن چیزهای جدید است.»
هر شب بعد از شام به کتابخانه می رفتند تا با هم صحبت کنند، مطالعه کنند، به موسیقی گوش بسپارند یا حتی شطرنج بازی کنند. پدربزرگ پشت میز شطرنجی که در چین ساخته شده بود می نشست و مهره های مرمری زیبای سیاه و سفید را می چید. او شطرنج باز بی نظیری بود و رن با وجود اینکه شطرنج را از پدرش یاد گرفته بود هنوز نتوانسته بود پدربزرگش را مغلوب کند.
این کتاب با ۳۰۸ صفحه، شمارگان ۵۰۰ نسخه و قیمت ۱۹۵ هزار ریال منتشر شده است.

منتشرشده در اخبار

«اکرام آیلیسی» نویسنده آذربایجانی و نامزد جایزه نوبل در فرودگاه و هنگام سفر به «ونیز» برای شرکت در فستیوال بین‌المللی ونیز دستگیر شد.

به گزارش ایبنا، پیش از این هم وی عنوان «نویسنده خلق» و مستمری بازنشستگی دائم خود را از دست داده بود. همچنین همسر و فرزندش را از کار برکنار کردند و کتاب‌هایش را از برنامه درسی حذف کردند و سوزاندند و برای هر کس که گوش او را ببرد جایزه تعیین کرده بودند!

وی که چهار سال پیش و پس از نوشتن مطلبی درباره کشتار دسته‌جمعی ارمنی‌ها در این کشور شاهد این اتفاقات بود در ماجرایی جدید از سفر به یک فستیوال جهانی در «ایتالیا» منع شد.

«آیلیسی» تا سال 2012 و پیش از نگارش کتاب «آرزوهای سنگی» در «آذربایجان» بسیار محبوب بود. «آرزوهای سنگی» داستان کشتار دسته‌جمعی ارمنی‌ها به دست آذری‌ها بود. وی پیش از این کتاب در کشور خود برنده جوایز بسیاری نیز شده بود.

وی قرار بود در فستیوال «ونیز» به عنوان سخنران نیز شرکت داشته باشد اما پلیس فرودگاه «باکو» مانع خروج او از کشور شد.

«ریچل جولی»، ویراستار کتاب جدید «آیلیسی» اعلام کرد: «آذربایجان باید بداند که با شخصیت مهمی روبه‌رو است و این رفتار شایسته این نویسنده نیست. ما از آنها می‌خواهیم در رفتارشان تجدیدنظر کنند.»
«ربکا وینسنت»، فعال حقوق بشر در آذربایجان نیز گفت: ««آیلیسی» همچنان به همراه پسرش در بازداشت به سر می‌برد. دستگیری «آیلیسی» نشانگر این موضوع است که دستگیری‌های سیاسی در آذربایجان همچنان ادامه دارد و چرخه کثیفی را ایجاد کرده است. ما خواستار آزادی فوری «آیلیسی» و دیگر زندانیان سیاسی «آذربایجان» هستیم.»

مدیر فستیوال «ونیز» در نوشته‌ای حضور نیافتن «آیلیسی» در این مراسم را توجیه‌شده خواند و اعلام کرد: «با کمال تأسف باید بگوییم که نویسنده آذری زبان «اکرام آیلیسی» توسط پلیس باکو دستگیر شده است. آرزو می‌کنیم مشکلات به بهترین شکل ممکن حل شود و این نویسنده بتواند در فستیوال‌های بین‌المللی که همیشه در پیشرفت آزادی بیان و تمدن‌ها تأثیرگذار بوده‌اند، شرکت کند.»

«آیلیسی» پیش از این در مصاحبه‌ای از تحت تعقیب بودن خود در کشور گلایه کرده بود. «تحریم‌های شدید علیه من و خانواده‌ام همچنان در جریان است و حتی آدم‌هایی که می‌شناسم از سلام گفتن به من واهمه دارند. من رسماً از همه امکانات دولتی محروم شده‌ام. با وجود این همچنان مقاومت می‌کنم زیرا من در این کشور هزاران خواننده دارم و به آنها برای خواندن آثارم و ایجاد جایگاه کنونی‌ام مدیون هستم.»

کتاب جدید این نویسنده درباره مردی در یک روستا پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی است و سال‌ها تحت شکنجه قرار گرفته است.

«آیلیسی» نویسنده باهوشی است و فقط به این دلیل که روایتی جدا از حکومت از اتفاقات رخ‌داده دارد مورد شکنجه قرار می‌گیرد. از او همه چیز را گرفته‌اند و وی مجبور به چاپ آثارش در کشورهای دیگر شده است.
این نویسنده در سال 2014 نیز نامزد جایزه صلح نوبل شده بود و اولین نویسنده ترک‌زبانی بود که درباره نسل‌کشی ارمنی‌های در این کشور مطلبی نوشت و از تعصبات بیجای قبیله خود انتقاد کرده بود.

مسئول کمیته جایزه نوبل در آن سال چنین گفته بود: «بسیاری از نویسندگان ترک از جمله «ناظم حکمت» و «اورهان پاموک» حقیقت این نسل‌کشی را بیان کرده بودند اما «آیلیسی» اولین فردی است که این درد را در قالب یک کار ادبی به همگان عرضه کرد.»

مقامات آذربایجانی مطالب او را می‌سوزانند و سعی در وارد کردن فشار به این نویسنده دارند اما قدرت کلمات بیش از زور نظامی است. این موضوع را بهتر است همه سیاستمداران به خاطر بسپارند.

 

منتشرشده در اخبار

ایمره کرتس نویسنده مجار و برنده نوبل ادبیات سال ۲۰۰۲ در ۸۶ سالگی درگذشت.

به نقل از بوک نیوز، کرتس که سال ۱۹۲۹ در بوداپست متولد شده بود و در جنگ جهانی دوم یک سال اسارت در زندان آشویتس و اردوگاه کار اجباری بوخن والد را تجربه کرده بود، در آثارش نیز به این تجربه‌ها اشاره کرده بود.
او نخستین رمانش را سال ۱۹۷۵ با عنوان «بی سرنوشت» منتشر کرد و در این کتاب تجارب شخصی‌اش در آشویتس را روایت کرد.
«دعای کدیش برای کودکی که متولد نشد»، «گولاش، یا خورش گوشت کمونیسم» و «رمان پلیسی» از جمله آثار این نویسنده برجسته مجار است که به زبان‌های مختلف ترجمه شده‌اند.
این نویسنده برجسته مجار جایزه نوبل ادبیات ۲۰۰۲ را برای آثار منحصر به فرد و کاملا فردی‌اش که ورای هر نوع ژانر نوشته شده و همه به نوعی خاطره‌نگارانه است و بین مستند، داستان، روایت و مقاله شناور می ماند، دریافت کرده است.
وی پس از دریافت جایزه نوبل درباره خودش گفت: من نویسنده‌ای جنجالی هستم و برایم مهم نیست که جایزه نوبل دریافت کنم یا با مخالفت ناشر برای چاپ کتابم روبه‌رو شوم. در هر دو حال رمان خودم را می نویسم.
وی در آثارش شاهدی بر استبداد کمونیستی در مجارستان پس از جنگ جهانی دوم نیز هست و مجموعه آثارش را که با نام «گولاش کمونیسم» طبقه بندی و شناخته می‌شود، با همین مضمون خلق کرده است.
درباره او گفته می شود که «پرسش» را به موضوع ادبی خودش بدل کرده و رابطه بین هنر و انسانیت و فلسفه اخلاقی در موقعیت های مختلف و خاص را در قالب پرسش‌های متعدد واکاوی می‌کند.
او خود با نگاهی رادیکال به غرب، آشویتس را نقطه صفر تمدن غرب می‌نامید.
کرتس در فضایی داستانی و مستند، از زاویه تاریخی و سیاسی به تجربیاتش در دوره‌های مختلف زندگی‌اش از اسارت در آشویتس گرفته تا زندگی در مجارستان کمونیستی و بعد تبعید در برلین پرداخته است.

منتشرشده در اخبار
چهارشنبه, 14 بهمن 1394 17:06

«آمازون» و تاسیس صدها کتابفروشی

سایت «آمازون»، غول فروش آنلاین کتاب در نظر دارد در اقدامی جدید صدها فروشگاه کتاب تاسیس کند.


به گزارش ایبنا به نقل از نشریه «گاردین»، خبر این تصمیم از سوی ناظر فروشگاه‌های آمریکا منتشر شده اما مسئولان «آمازون» هنوز آن را تائید نکرده‌اند. هرچند در صورت اجرایی شدن تصمیم این غول فروش آن‌لاین کتاب به یکی از رقبای جدی فروشگاه‌های زنجیره‌ای کتابفروشی‌های بزرگی آمریکا هم‌چون «بارنز» و «نوبل» بدل خواهد شد. پیش از این «آمازون» یک فروشگاه عرضه کتاب را در شهر «سیاتل» افتتاح کرده بود.

«سندیپ ماترانی»، مدیرعامل سازمان گسترش فضاهای عمومی درباره این خبر گفته است: «تا آن‌جایی که ما اطلاع پیدا کرده‌ایم آمازون قصد دارد حدود 300 تا 400 فروشگاه واقعی عرضه کتاب را راه‌اندازی کند.» با این وجود «سارا گلمن»، سخنگوی «آمازون» حاضر نشد درباره این خبر اظهار نظر کند.

موسسات «بارنز» و «نوبل» از یک ژانویه تا کنون در مجموع 640 فروشگاه در 50 ایالت آمریکا را افتتاح کرده‌اند.

منتشرشده در اخبار

نشست نوبل خوانی با کامیلو خوسه سلا روز یکشنبه ۲۷ دی در مرکز فرهنگی شهر کتاب برگزار می‌شود.
به گزارش روابط عمومی مرکز فرهنگی شهر کتاب، نشست نوبل‌خوانی با کامیلو خوسه سلا روز یکشنبه ۲۷ دی در مرکز فرهنگی شهر کتاب برگزار می‌شود.
کامیلو خوسه سلا، یکی از نویسندگان برجسته‌ اسپانیایی قرن بیستم است که او را در ردیف نویسندگانی چون سلین و مالاپارته و کتاب «خانواده‌ پاسکوآل دوآرته» او را هم‌سنگ «بیگانه»‌ی کامو دانسته‌اند. سلا بی‌گمان یکی از بهترین رمان‌نویسان پس از جنگ داخلی اسپانیاست.
او در سال ۱۹۸۹ موفق به دریافت جایزه‌ ادبی نوبل شد. سلا، علاوه بر رمان، نمایش‌نامه و تعدادی داستان کوتاه و بلند نوشته و عضو موثر بسیاری از مجامع ادبی اروپا بوده است. مهم‌ترین رمان‌های‌اش بدین قرارند: خانواده‌ پاسکوآل دوآرته، کندو، سن کامیلو، سفر به آلکاریا، فرهنگ مخفی. کتاب «خانواده‌ پاسکوآل دوآرته» به قلم فرهاد غبرایی به فارسی ترجمه و تاکنون چندین نوبت منتشر شده است. امسال صدمین سال تولد اوست.
بیست‌ویکمین نشست نوبل‌خوانی شهر کتاب روز یکشنبه ۲۷ دی از ساعت ۱۶:۳۰ به کامیلو خوسه‌ سلا با رویکرد بررسی و تحلیل رمان «خانواده‌ پاسکوآل دوآرته» اختصاص دارد که با حضور ادوآردو لوپس بوسکتس سفیر اسپانیا در ایران، مریم حق‌روستا و علی‌ فیض‌اللهی استادان زبان و ادبیات اسپانیایی دانشگاه تهران در مرکز فرهنگی شهر کتاب واقع در خیابان شهیدبهشتی، خیابان شهید احمد قصیر (بخارست)، نبش کوچه‌ سوم برگزار می‌شود.

منتشرشده در اخبار
صفحه1 از2