در رقابتی که پیش بینی می شد نگوگی وا تیونگو از کنیا و هاروکی موراکامی از ژاپن شانس های اصلی دریافت جایزه باشند، کازو ایشی گورو صد و چهاردهمین نویسنده دریافت کننده این جایزه لقب گرفت.
به گزارش خبرگزاری مهر، یک سال پس از این که آکادمی سوئدی نوبل دنیا را شوکه کرد و باب دیلن ترانه سرا و خواننده را به عنوان برنده جایزه ادبیات انتخاب کرد، این بار این جایزه به کازو ایشی گورو نویسنده انگلیسی ژاپنی‌تبار اهدا شده است.
نویسنده رمان «بازمانده روز» که در ناگازاکی به دنیا آمده، به خاطر رمان های عاطفی اش که «اعماق حس موهوم ارتباط ما با جهان را به نمایش می گذارند» موفق به کسب این جایزه شد.
این آکادمی که اجتماعی از ۱۸ شهروند سوئدی است که توسط یک پروسه رای گیری مخفی انتخاب می شوند و تا آخر عمرشان این مقام را در اختیار دارند، اعلام کرده که صد و چهاردهمین جایزه نوبل ادبیات به کازو ایشی گورو اهدا شده است.
برای انتخاب شدن به عنوان دریافت کننده این جایزه، کازو ایشی گورو بیش از نیمی از آراء اعضای آکادمی را از آن خود کرد. آکادمی نوبل همیشه برنده خود را از میان حدود ۳۵۰ نامزد پیشنهادی انتخاب می کند که توسط متخصصان ادبی و برندگان پیشین جایزه نوبل از سراسر جهان معرفی می شوند.
هدف این جایزه ادای احترام به خواسته آلفرد نوبل است که گفته بود «فردی که در زمینه ادبیات خاص ترین اثر را در جهتی ایده آل خلق کرده باشد» باید بتواند این جایزه را از آن خود کند. این جایزه ۸۳۲ هزار پوندی از سال ۱۹۰۱ تا به حال به ۱۱۳ نویسنده اهدا شده که ۱۴ نفر از آن ها زن بوده اند، ۲۸ نفرشان به زبان انگلیسی نوشتند و ۷۷ نفر به خاطر اثر نثر ادبی برنده شدند.

منتشرشده در اخبار
چهارشنبه, 05 مهر 1396 13:24

نوبل ادبیات به چه کسی می‌رسد؟

به روز معرفی برنده نوبل ادبیات نزدیک شده‌ایم و باز هم سایت‌های شرط‌بندی و پیش‌بینی دست به کار شده‌اند.

به گزارش ایسنا، «ال یونیورسال» نوشت: دیده شدن نام «هاروکی موراکامی» ـ مشهورترین نویسنده ژاپنی حال حاضر ـ در فهرست احتمالی منتخب آکادمی سوئدی نوبل، دیگر اتفاق عجیبی نیست. سال‌هاست نام نویسنده «کافکا در کرانه» و «سوکورو تازاکی بی‌رنگ و سال‌های زیارتش» به عنوان شانس دریافت مهم‌ترین جایزه ادبی بر سر زبان‌ها می‌افتد و بسیاری از هوادارنش روی اسم او در سایت‌هایی مثل «لد بروکس» شرط‌بندی می‌کنند.
امسال اما نام «نگوگی وا تینگو» ـ نویسنده مطرح کنیایی ـ بالاتر از «موراکامی» مطرح شده و به نظر می‌رسد او بیشترین شانس را در میان کاندیداهای احتمالی دارد. «لد بروکس» شانس او را چهار به یک دانسته،‌ در حالی‌که این رقم برای نویسنده «جنگل نروژی» پنج به یک است.
سال گذشته جایزه نوبل ادبیات در بهت و ناباوری برخی از ادبیات‌دوستان، نویسندگان و هنرمندان، به «باب دیلن» ـ خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی ـ رسید. بعضی این انتخاب را غلط دانسته و آکادمی نوبل را به باد انتقاد گرفتند اما تعداد زیادی هم به تاثیر «دیلن» در شعر آمریکایی تاکید کرده و به او تبریک گفتند.
در این دوره بعد از رمان‌نویس کنیایی و نویسنده ژاپنی، نوبت به «مارگارت اتوود» کانادایی که رمان‌هایی چون «قصه ندیمه» و «آدمکش کور» را نوشته، ‌می‌رسد. شانس او را برای دستیابی به جایزه نوبل ادبیات،‌ شش به یک اعلام کرده‌اند. «من بوکر»، «گیلر»،‌ «پن/پینتر»، «آرتور سی. کلارک»، «ایمپک دوبلین» و «فرانتس کافکا» از جایزه‌های مهم ادبی هستند که این داستان‌نویس کسب کرده است.
«آموس اوز» نویسنده اسرائیلی برنده مدال «گوته» و «لژیون دونور» و جایزه‌هایی چون «فمینا»، «فرانتس کافکا» و «پرنس آستوریاس»، «کلودیو ماگریس» نویسنده و مترجم ایتالیایی که جایزه‌های «فرانتس کافکا» و «پرنس آستوریاس» را در کارنامه‌اش دارد و «خاویر ماریاس» نویسنده و مترجم مشهور اسپانیایی و برنده جوایز «ایمپک دوبلین» و «فورمنتور»، از دیگر نام‌هایی هستند که پس از «اتوود» بیشترین شرط‌بندی در سایت «لدبروکس» روی آن‌ها انجام شده است.
«سزار آیرا»ی آرژانتینی، «خوان مارسه»، «انریک ویلا ـ ماتاس» و «ادورادو مندوسا گاریگا»ی اسپانیایی نیز از دیگر نویسندگان اسپانیولی‌زبان هستند که طبق پیش‌بینی سایت‌های شرط‌بندی ادبی، در این دوره احتمال کسب جایزه نوبل ادبیات را دارند. درز نکردن نام نامزدهای کسب جایزه نوبل،‌ از قوانین سفت و سخت آکادمی سوئدی است. نام نامزدهای نوبل تا ۵۰ سال بعد هم مشخص نخواهد شد.
آکادمی نوبل اعلام کرده برنده بخش‌های مختلف فیزیک، شیمی، پزشکی، نوبل صلح و نوبل اقتصاد بین دوم تا دهم اکتبر ۲۰۱۷ معرفی خواهند شد. هنوز تاریخ دقیق اعلام نام برنده بخش ادبیات مشخص نشده است.
با این حال گفته می‌شود معمولا وقتی در اولین پنج‌شنبه سال اسم برنده نوبل اعلام می‌شود، سالی است که اعضای آکادمی تردیدی در نام برگزیده ندارند، همان‌طور که در سال ۲۰۱۱ آکادمی سوئد در تاریخ ۶ اکتبر «توماس ترنسترومر» ـ شاعر سوئدی ـ را به عنوان برنده معرفی کرد. اما وقتی نام برنده در دومین پنجشنبه اعلام می‌شود، تصور می‌شود بین اعضای آکادمی اختلاف آرا وجود دارد.

منتشرشده در اخبار

" زندگی عزیز " مجموعه‌ای زیبا از ۱۴ داستان کوتاه می‌باشد که توسط " آلیس مونرو "، برنده جایزه نوبل ادبیات 2013 نوشته شده که به گفته خود وی آخرین کتاب او خواهد بود. برخی از داستان‌های کتاب زندگی عزیز در آثار قدیمی‌تر مونرو نیز منتشر شده که از میان آنها داستان‌های آمندسن، در چشم انداز دریاچه، زندگی عزیز، چاله شنی، ترک (یا عزیمت) ماورلی در کتاب‌نیویورکر و داستان دالی اولین بار در کتاب خانه قلع به چاپ رسیده‌اند.
محل شکل‌گیری اغلب داستان‌های آلیس مونرو در حول دریاچه کوچکی در کانادا به نام هورون می‌باشد که داستان‌های این مجموعه نیز از این رویه تبعیت می‌کنند. شخصیت‌های اصلی داستان‌های این کتاب متنوع بوده و مجموعه‌ای از انسان‌ها را در بر دارد. در جایی داستان در رابطه با دختر کوچکی است که با دشواری‌هایی جهت انجام اولین رقص خود روبروست و در داستان دیگر روایت یک پیرزن که خاطره‌ای را بصورت مکرر بیان می‌کند نقل شده است.
البته در این میان داستان‌هایی نیز وجود دارند که در مکانی بجز دریاچه هورون اتفاق افتاده‌اند. مثلا داستان یک زن شاعر که در اولین مجلس ادبی زندگی‌اش حضور می‌یابد و یا داستان سربازی که در حال بازگشت از میادین جنگ جهانی دوم برای دیدن نامزدش است. لیکن در تمامی داستان‌های این کتاب روایت اصلی در زمینه لحظه وقوع تغییر در زندگی عادی می‌باشد. قهرمانان روایات مونرو در طی داستان خود هریک به نحوی با شانسی برای تغییر رویه زندگی معمولی و افکار خویش روبرو می‌شوند. هنر مونرو در روایت این تغییر در داستانی کوتاه، تفکر افرادی که سبک داستان کوتاه را در مقابل رمان رضایت بخش نمی‌دانند به چالش می‌کشد.
چهار داستان انتهایی کتاب مونرو در حقیقت اتوبیوگرافی وی از اتفاقاتی است که در طی دوران کودکی‌اش رخداده. نام این داستان‌ها چشم، شب، صداها و زندگی عزیز می‌باشد. مونرو در رابطه با این چهار داستان اینگونه می‌گوید: «اینها اولین و آخرین و مناسب‌ترین حرف‌هایی است که من در رابطه با زندگی خود می‌توانستم بگویم.» در ترجمه فارسی این مجموعه داستان، برخی از ناشران ۱۱ داستان را ترجمه و چاپ کردند و برخی دیگر مجموعه کامل داستان‌ها را منتشر نموده‌اند. لذا پیشنهاد می‌گردد که در هنگام خرید به این موضوع دقت شود.
این کتاب چندین بار توسط مترجمین به فارسی ترجمه شده و توسط ناشران مختلف به چاپ رسیده است.

در متن می خوانیم :
بعضی آدمها انگار همیشه اشتباهی اند. چطور بگویم؟ منظورم این است که عده ای هستند که انگار همه چیز علیه آنهاست - سه بار ضربه می خورند - بیست بار ضربه می خورند و عاقبت به نتیجه ی دلخواهشان می رسند.

منتشرشده در کتاب

جشنواره بین‌المللی کتاب بوداپست مجارستان جایزه بزرگ این دوره را به «اورهان پاموک» نویسنده ترکیه‌ای برنده نوبل اعطا کرد.

به گزارش ایسنا، «ویتنام نیوز» نوشت: «اورهان پاموک» نویسنده برنده نوبل آثاری چون «موزه معصومیت»، «استانبول» و «کتاب سیاه»، جایزه بزرگ بیست‌وچهارمین دوره برگزاری فستیوال بین‌المللی کتاب بوداپست را از آن خود کرد.
این مراسم در روز افتتاحیه این جشنواره ادبی (۲۰ آوریل) با حضور شهردار بوداپست برگزار شد و «پاموک» پس از دریافت این جایزه از دستان او، گفت: من رمان می‌نویسم تا بتوانم با روح افرادی که کاملاً متفاوت از من فکر می‌کنند، همذات‌پنداری کنم و آن‌ها را درک کنم.
او ادامه داد: همه جای دنیا مردم دوست دارند مدرن و در عرصه هنر به‌روز باشند اما در عین حال می‌خواهند هویت و میراث خود را حفظ کنند و این موجب تناقض‌های بسیاری می‌شود. من مردی هستم که عاشق این تناقض‌ها هستم.
تمرکز این نمایشگاه کتاب علاوه بر «پاموک» به آثار ادبی چهار کشور جمهوری چک، لهستان، ‌مجارستان و اسلواکی نیز بود. نویسندگان، ناشران و مترجمانی از کشورهای این منطقه در جشنواره کتاب بوداپست که امروز به پایان می‌رسد، حضور پیدا کردند.
«اورهان پاموک» به عنوان یکی از مطرح‌ترین رمان‌نویسان ترکیه، خالق آثاری چون «زندگی نو»، «موزه معصومیت»، «برف»، «کتاب سیاه»، «نام من سرخ» و اثر زندگی‌نامه‌ای «استانبول» است. «پاموک» اولین رمانش «جودت بیک و پسرانش» را در سال ۱۹۸۲ به چاپ رساند و یک سال پس از آن «خانه خاموش» را منتشر کرد .او نوبل ادبیات را در سال ۲۰۰۶ به خود اختصاص داد. «پاموک» در سال ۲۰۰۳ جایزه «ایمپک دوبلین» را برای «نام من سرخ» دریافت کرد. آثار این نویسنده تاکنون بیش از ۱۱ میلیون جلد در سرتاسر جهان فروش داشته‌ است.

منتشرشده در اخبار
چهارشنبه, 11 اسفند 1395 14:27

ابراز علاقه «پاموک» به «تولستوی»

«اورهان پاموک» نویسنده ترکیه‌ای نوبل ادبیات در مراسم دریافت جایزه «یاسنایا پولیانا»، از تأثیری که «تولستوی» بر زندگی‌اش داشته و بهترین نویسندگان تاریخ از دید خود برای خوانندگانش سخن گفت.

به گزارش ایسنا، «راشا بیاند د هدلاینز» نوشت: «اورهان پاموک» نویسنده ترکیه‌ای برنده نوبل ادبیات ۲۰۰۶ در مراسم دریافت جایزه «یاسنایا پولیانا» درباره «لئو تولستوی» گفت: به ما حسی شبیه زندگی می‌دهد.
جایزه «یاسنایا پولیانا» یکی از مهم‌ترین جوایز ادبی کشور روسیه است و شامل مبلغی یک میلیون روبلی (حدود ۱۶ هزار دلار) می‌شود. سال گذشته «راث اوزکی» نویسنده ژاپنی ـ آمریکایی موفق شد این جایزه را از آن خود کند.
«پاموک» که این جایزه را برای رمان «شوری در سر» به خود اختصاص داده، به دلیل سخنرانی دیگری که در دانشگاه کلمبیای آمریکا داشت، نتوانست در ماه نوامبر راهی روسیه شود و با ارسال فایلی ویدیویی از طرف خود و «مولود» شخصیت اصلی داستانش، از اعضای هیات داوران این جایزه تشکر کرد. بنابراین او حدود دو هفته پیش راهی مسکو شد تا در حضور تعدادی از خوانندگان آثارش، این جایزه ادبی را دریافت کند.
او جایزه «یاسنایا پولیانا» را در مسکو دریافت کرد و طی سخنرانی خود به تاثیری که نویسنده «جنگ و صلح» در جوانی بر او داشته اشاره کرد.
«پاموک» طی سفر خود از خانه‌موزه «یاسنایا پولیانا»ی «تولستوی» که در منطقه «تولا» (۱۶۰ مایلی جنوب مسکو) واقع است، دیدن کرد و جایزه یک میلیون روبلی خود را طی مراسمی در تئاتر «بولشوی» مسکو دریافت و با «فیوکلا تولستوی» نواده رمان‌نویس مشهور روسی گفت‌وگو کرد. «آپولینریا آوروتینا» مترجم روسی کتاب «شوری در سر» نیز جایزه‌ای ۲۰۰ هزار روبلی (معادل ۳۰۰۰ دلار) به دست آورد.
«پاموک» در جریان سخنرانی خود گفت: دریافت این جایزه چیزی بود که من هرگز خوابش را هم نمی‌دیدم. اگر در جوانی فردی به من می‌گفت که به این‌جا می‌رسم، حتما می‌گفتم دارد من را دست می‌اندازد.
او همچنین بازگو کرد که در مراحل اولیه فعالیتش به عنوان یک نویسنده، تصویری از «تولستوی» را بریده و روی دیوار اتاقش نصب کرده بوده. در این تصویر، نویسنده روس از بالا به او نگاه می‌کرده است.
«پاموک» اولین‌بار در سن ۱۹ سالگی آثار «تولستوی» را خواند و از بابت این‌که تا این سن صبر کرده، خوشحال است. او در توضیح این حرف گفت: من در ابتدا عمق کارهای او را درک نمی‌کردم اما حالا «آنا کارنینا» را با قلبم می‌فهم.
«پاموک» که هم‌اکنون این رمان را در دانشگاه کلمبیا تدریس می‌کند، در این‌باره گفت: به نظر من «آنا کارنینا» بهترین رمانی است که تا حالا نوشته شده و همین‌طور «شیاطین» داستایوفسکی. این کتاب با نام «جن‌زدگان» هم شناخته می‌شود و یکی از بهترین رمان‌های سیاسی است که تاکنون نوشته شده. بنابراین شما روس‌ها خوش‌شناس هستید.
نویسنده «نام من سرخ»، «تولستوی» را به عنوان یک استاندارد طلایی در ادبیات معرفی کرد و گفت: او حسی شبیه زندگی به ما می‌دهد. وقتی کتاب‌های او را می‌خوانید از جزئیات لذت می‌برید. من از صحنه‌ای که «اُبلونسکی» با «لوین» در رستوران غذا می‌خورد، لذت می‌برم. من چندین‌بار آن را خوانده‌ام. به نظر خیلی واقعی و طبیعی می‌آید، اصلا مصنوعی نیست.
«پاموک» گفت که «تولستوی» رمان‌های او را با "ارزش‌های والا" درآمیخته و به شدت بر او تاثیرگذار بوده است. او خاطرنشان کرد که نویسنده «جنگ و صلح» به او آن‌چه را در زندگی مهم است یاد داده است.
«پاموک» در دانشگاه کلمبیا واحد نویسندگی خلاق تدریس نمی‌کند و اعتقاد دارد نویسندگان بااستعداد می‌توانند راه خود را از طریق هنر پیدا کنند. با این حال او برخی از رازهایی را که طی سال‌های نگارش ۱۰ رمان خود کسب کرده، در کلاس‌هایش به دانشجویان یاد می‌دهد.
این نویسنده برنده نوبل هم‌اکنون روی یازدهمین رمان خود کار می‌کند. برای او، نویسندگی به معنای حرف زدن درباره خود به نحوی است که مردم فکر کنند این‌ها درباره افراد دیگری است: «یعنی نوشتن حقایق به شکلی که خوانندگان باور کنند تو آن‌چه را خود تجربه کرده‌ای، توصیف کرده‌ای.»
او درباره این موضوع گفت: بعد از رمان «موزه معصومیت» مردم از من می‌پرسیدند که آیا من واقعا و عمیقا عاشق شده‌ام. من می‌خندیم و می‌گفتم یک نویسنده نباید جواب بله یا خیر بدهد. شما می‌خواهید حقیقت را درباره این‌که چقدر عمیق عاشق شده‌اید به زبان بیاورید، اما وانمود می‌کنید که این اتفاق برای شخصیت داستان شما افتاده است. هدف داستان هم همین است.
«پاموک» می‌خواهد دانشجویانش او را به عنوان یک نویسنده پیشگام و برتر بدانند نه یک استاد دانشگاه. بنابراین سر کلاس‌هایش می‌گوید حالا من یک فیل هستم، و از زاویه دید یک فیل حرف می‌زند.
بسیاری از رمان‌های «پاموک» تاریخی هستند. او هم‌اکنون در حال نگارش یک رمان تاریخی است که در سال ۱۹۰۰ در دوره امپراتوری عثمانی رخ می‌دهد. او برای نگارش این اثر تحقیقات زیادی انجام داده و خاطرات تاریخی را ورق زده است. با این حال معتقد است ادبیات تاریخی نباید کاملا هم دقیق و صحیح باشد: «هر رمان تاریخی معیارهای خودش را برای صحت و اعتبار خلق می‌کند. برای مثال «تولستوی» را در نظر بگیرید. او گاهی به دقیق و صحیح نبودن متهم شده، اما آسان است فراموش کنیم که او سال‌ها پس از آن رویداد دست به نگارش رمانش زده است. به‌خصوص خوانندگان بین‌المللی فراموش می‌کنند که او یک رمان تاریخی نوشته، نه یک کتاب تاریخ. و از زمانی که آن رویداد اتفاق افتاده، تا وقتی او آن را در کتاب‌هایش توصیف کرده ۵۰ سال گذشته است.
پس از سخنرانی، بسیاری از خوانندگان از «پاموک» پرسیدند که او چه نوع کتاب‌هایی می‌خواند و چه آثاری را به آن‌ها پیشنهاد می‌دهد. او در پاسخ گفت: از دیدگاه من بهترین نویسندگان تاریخ «تولستوی»، «داستایوفسکی»، «توماس مان» و «مارسل پروست» بودند. من همچنین تحت تاثیر «بورخس»، «ایتالو کالوینو» و «ولادیمیر ناباکوف» بوده‌ام.
او در پایان حرف‌هایش درباره نظر شخصیت «مولود» در رمان «شوری در سر» درباره مسکو گفت: او به اطراف نگاه می‌کند و می‌گوید وای! پنجره‌های زیادی این‌جا هستند. می‌شود یک عالمه بوزا این‌جا فروخت. اما ساختمان‌ها خیلی بلندند. چقدر باید داد زد "بوزا" تا آن‌هایی که آن بالا هستند بتوانند بشنوند. «مولود» یک دست‌فروش موفق است چون ساختمان‌های استانبول تنها دو یا سه طبقه هستند.
«اورهان پاموک» به عنوان یکی از مطرح‌ترین رمان‌نویسان ترکیه، خالق آثاری چون «زندگی نو»، «موزه معصومیت»، «برف»، «کتاب سیاه»، «نام من سرخ» و اثر زندگی‌نامه‌ای «استانبول» است. «پاموک» اولین رمانش «جودت بیک و پسرانش» را در سال ۱۹۸۲ به چاپ رساند و یک سال پس از آن «خانه خاموش» را منتشر کرد .او نوبل ادبیات را در سال ۲۰۰۶ به خود اختصاص داد. «پاموک» در سال ۲۰۰۳ جایزه «ایمپک دوبلین» را برای «نام من سرخ» دریافت کرد. آثار این نویسنده تاکنون بیش از ۱۱ میلیون جلد در سرتاسر جهان فروش داشته‌ است.

منتشرشده در اخبار

جایزه نوبل سال 2016 در حوزه ادبیات به «باب دیلن»، ترانه‌ سرا، آهنگساز و نویسنده ضد جنگ آمریکایی اهدا شد.

به گزارش خبرگزاری ایبنا بنابر اعلام موسسه نوبل، این جایزه به دلیل «خلق بیان شاعرانه جدید در سنت موسیقی آمریکایی» به «دیلن» 75 ساله اهدا شده است. او نخستین ترانه‌سرایی است که جایزه ادبی نوبل را از آن خود کرده است.

«دیلن» در سال 1941 به دنیا آمد و حرفه موسیقی را از سال 1959 آغاز کرد. بیشتر آثار موفق او به سال‌های دهه 1960 میلادی زمانی که مربوط می‌شود.

برخی ترانه‌های او در جریان جنبش‌های مدنی به شعارهای ضدجنگ بدل شده است. از مشهورترین ترانه‌های او «کوبیدن بر در بهشت» است که به شرح حال فردی نظامی است که از کشتار خسته شده است. وی این ترانه را به بهانه قتل‌عام کودکان یک مدرسه در ایرلند سروده و توسط خود وی و با تغییراتی توسط دیگر خوانندگان گروه‌های گونه موسیقیایی «راک» اجرا شد. از آثار مشهور وی نیز می‌توان به کتاب «رطیل» Tarantula اشاره کرد که در قالب خاطرات‌نویسی به نقد وضعیت اسف‌بار طبقه متوسط آمریکا و گسترش مواد مخدر و جنایت پرداخته است.

او یازدهمین برنده آمریکایی نوبل ادبی است و نام او در کنار نویسندگانی چون «سینکلر لوییس» (1930)، «یوجین اونیل» (1936)، «پرل باک» (1938)، «توماس الیوت» و «ویلیام فاکنر» (1949) و ... قرار گرفته است.

«سارا دانیلز»، دبیر موقت آکادمی نوبل اعلام کرده‌ است که ممکن است این انتخاب موجب شگفتی باشد اما «اگر به 5000 سال پیش به این طرف نگاه کنید، کسانی چون هومر را خواهید دید که متون شاعرانه‌ای را برای اجرا در صحنه نوشته‌اند؛ باب دیلن نیز همین کار را انجام داده است. ما هم‌چنان آثار هومر را می‌خوانیم و لذت می‌بریم.»

پیش از این شهریار وقفی‌پور مجموعه‌ای از ترانه‌های «دیلن» را با عنوان «از هر ملوانی که خواستی، بپرس» ترجمه و منتشر کرده بود.

منتشرشده در اخبار